ركعت ديگر تمام مىكند و نافله محسوب است « 1 » ؛ و همچنين اگر بفهمد كم بودن نماز را پيش از نماز احتياط آن ، كمى را تمام كند اگر مبطلى كه عمداً و سهواً مبطل باشد به عمل نياورده باشد . س - اگر بعد از اتمام كردن نماز احتياط ، فهميد كه موافق اتّفاق نيفتاده نماز احتياطى كه كرده ، مثل آن كه دو ركعت نشسته و دو ركعت ايستاده كرد ، بعد مطَّلع شد يك ركعت كم ، بوده اصل نمازش چه صورت دارد ؟ ج - احتياط اين است « 2 » كه يك ركعتِ ناقص را بكند و احتياط ، اعاده كردن اصل نماز است ، اگر چه صحّت آن بىوجه نيست و احتياط به اعاده ، لازم نيست و بهتر اعاده است در جميع صور با علم به كم بودن بعد از نماز احتياط ، يا در بين آن . س - اگر عمل به احتياط نمود و شك كرد كه آيا نماز احتياط با كم بودن اصل نماز موافق بوده يا نه چه كند ؟ ج - نمازش صحيح است و اعتنا به چنين شك نكند « 3 » . س - هر گاه در اثناى نماز احتياط ، شك مىكند كه آيا يك ركعت است ، يا دو ركعت است ، چه كند ؟ ج - بنا را بر صحّت گذارد « 4 » ، يعنى اگر يك ركعت بايد بكند بگويد يك ركعت است ، اگر دو ركعت بايد بكند ، بگويد دو ركعت است . س - در نماز احتياط ، سهواً كلام بىجا اتّفاق افتاد ، سجدهء سهو دارد يا نه ؟

--> « 1 » جواز قطع نافله و اتمام آن به اضافه يك ركعت ، اختصاص به بعض صور ندارد بنا بر اظهر . « 2 » اين احتياط و اعادهء احتياطى در فرض مسأله ، لازم نيست . « 3 » چون راجع به شكِ بعد از فراغ در صحّت است . « 4 » چنان كه ذكر شد در تعليقه در شك در عدد ركعات نماز احتياط .